Klaar met jezelf aanpassen.
Benieuwd wie je bent als dat niet meer hoeft.
Als je opgroeit als LHBTIQ+ persoon leer je vroeg hoe je jezelf aanpast. Je leest de ruimte af voordat je binnenkomt. Je kiest wat je zegt en wat je weglaat. Je maakt jezelf klein, of juist groter. Je presteert. Dat werkt. Tot het niet meer werkt.
Veel LHBTIQ+ professionals die bij mij komen zijn succesvol naar buiten toe. Ze functioneren goed, zijn vriendelijk, aanwezig. Maar van binnen is er een constante inspanning om de juiste versie van zichzelf neer te zetten. Niet de hele versie. De acceptabele versie.
Die vermoeidheid is reëel. En het heeft een naam, ook al noemen we het zelden zo: het is de moeite van jarenlang jezelf aanpassen aan wat de omgeving verwacht. Aan wat veilig voelt. Aan wat aardig is, of slim, of bewonderenswaardig, maar niet kwetsbaar.
Ik ben zelf gay. Ik weet hoe het voelt om in een ruimte te stappen en te berekenen of het veilig is om jezelf te zijn. Ik weet ook hoe het voelt als je dat steeds minder hoeft te doen. Dat is niet vanzelf gegaan. Dat heeft tijd gekost, en eerlijk kijken naar wat er speelde.
Er zijn patronen die ik bij LHBTIQ+ mensen vaak zie. Niet bij iedereen, en niet altijd op dezelfde manier, maar herkenbaar genoeg om te benoemen.
Als je vroeg leert dat wie je bent misschien niet genoeg is, ga je werken aan wat je doet. Je wordt goed in dingen. Heel goed. Je presteert niet alleen uit ambitie, maar ook omdat het veiligheid geeft. Zolang je gewaardeerd wordt om wat je doet, hoef je niet te laten zien wie je bent.
Je weet rationeel dat het niet uitmaakt wat anderen van je vinden. Maar het voelt anders. Je merkt dat je toch aanpast, toch tempereert, toch kijkt hoe iets landt. Niet omdat je dat wilt, maar omdat het een gewoonte is die diep zit.
Doorbergen, bezig zijn, ergens naartoe werken. Stilstaan kan voelen als gevaarlijk terrein. Want wat als er dan iets opkomt wat je liever niet voelt? Veel mensen die bij mij komen herkennen dit: ze zijn moe van zichzelf, maar ze stoppen niet.
Als je lang gewend bent te kijken wat de omgeving nodig heeft, raak je het contact met je eigen wensen kwijt. Niet omdat ze er niet zijn. Maar omdat je ze geleerd hebt te negeren, uit te stellen, of te vertalen naar iets wat voor anderen aanvaardbaar is.
Ik geef geen adviezen en vertel je niet hoe je authentiek moet zijn. Dat werkt niet. Authenticiteit is niet iets wat je leert, het is iets wat ontstaat als je stopt met een bepaalde inspanning.
In de coaching kijken we naar de patronen zelf. Wanneer doe je het? Wat lokt het uit? Wat kost het je, en wat levert het je op? We kijken ook naar waar het vandaan komt. Sommige patronen zitten dieper dan gedrag alleen. Ze zijn verbonden met wat je hebt meegekregen, met schaamte die je nooit zo hebt benoemd, met loyaliteit aan iets of iemand die je al lang hebt losgelaten maar die nog wel meestuurt.
Ik combineer gesprek met systemisch werk. Dat betekent dat we soms naar je familiegeschiedenis kijken, naar wat je als kind hebt geleerd over veiligheid, zichtbaarheid, erbij horen. Niet om het verleden te herzien, maar om te begrijpen waarom bepaalde patronen zo hardnekkig zijn, en hoe je er een andere verhouding mee kunt vinden.
Je hoeft bij mij niet uit te leggen hoe het is om LHBTIQ+ te zijn. Dat scheelt.
Dit is voor LHBTIQ+ professionals die merken dat ze klaar zijn met een manier van functioneren die hen al lang heeft gediend, maar niet meer voelt als de hunne. Die weten dat er iets moet veranderen, maar niet precies weten wat of hoe.
Je hoeft niet in crisis te zijn. Je hoeft niet precies te weten wat je wilt. Je hoeft alleen bereid te zijn om eerlijk te kijken naar wat er speelt.
Ik werk met mensen die in Bussum of omgeving wonen, en ook online. Sessies zijn in het Nederlands, en ook in het Engels voor wie dat fijner vindt.
Een kennismakingsgesprek is gratis en vrijblijvend. Je hoeft nog niet te weten wat je wilt.
Plan een kennismakingsgesprek